Hallo,

Website sectie

*een invoelende glimlach*

Een aangenaam bezoek aan het digitale portaal van A Lot of Complexity! Ik ben Lotte en ik ben zowel de hoofdingang als de hoofduitgang van ALOC. 

Sinds enkele jaren werk ik als coach voor en spreker over begaafd-gevoelige (jong-)volwassenen. Daarnaast doe ik onderzoek naar en organiseer ik lezingen en workshops over persoonlijke ontwikkeling, emotionele ontwikkeling, bewustwording, en emoties. Dit doe ik intensief gemotiveerd en op het snijvlak van filosofie, psychologie, wetenschap, spiritualiteit en kunst. De theorie van positieve desintegratie is daarbij een belangrijke maar zeker niet enige inspiratiebron en conceptueel vormend denkkader.

Mijn persoonlijke ontwikkelingsgeschiedenis komt de afgelopen jaren mooi overeen met een avontuurlijke en zinvolle ontdekkingsreis. Onder mijn eigen naam heb ik mij de afgelopen jaren gespecialiseerd in de bovengenoemde thema's. Doe daar een flinke schep reflectie, de opbouw van hechte, liefdevolle en spiegelende relaties, met regelmaat klaarwakkere verwondering, toegenomen zelfkennis en een hand vol aan enerverende, soms emotioneel moeilijke ervaringen bij en ik ben waar ik nu ben: met ALOC aan mij zij.

 'A Lot of Complexity' is de context waarbinnen mijn leerproces deelbaar is, waarbinnen ik mijn leerproces positief-betekenisvol kan delen met coachees, studenten, collega's, mede-onderzoekers, leiders en meer.

Onderstaand duik ik wat dieper in op mijn ontwikkeling en motivaties. Via de contactpagina kun je mij een digitale hand uitsteken, en die neem ik dan graag aan om elkaar online of offline beter te leren kennen.

ALOC vloeide organisch voort uit mijn bezigheden als coach onder Lotte van Lith. Bewust bekwaam van wat ik te bieden heb als persoon, middels mijn ervaring, intense motivaties, complexe begripswijze en bemoedigende visie, en als meerwaarde bij individuele of organisatorische ontwikkelwensen, werd ik gegrepen door de idee mezelf, mijn werk, de representatie en de richting hiervan opnieuw en meer volledig uit te vinden. Ik had meer ruimte voor mijn innerlijke tegenstrijdigheden, en met A Lot of Complexity is dat (opnieuw) zichtbaar.

Ja, maar...wie bén je dan? 

Een liefdevol mens, een eigen-wijze vrouw, een nieuwsgretig persoon, een bundel moleculen, een organisme dat hoogst afhankelijk is van water, een subsysteem in systemen, een enthousiasteling en onzekeraar: dol op gevoelsvolle verbinding, altijd in de leer en regelmatig alleen om na intense reflectie of zachtmoedige zelfzorg opnieuw in contact te staan met een gemeenschap vol geweldige personen. Een gemeenschap waarin, een netwerk met welke ik mij sociaal buitengewoon rijk reken.

Via ALOC is verder zichtbaar dat ik mij nog steeds onzeker kan voelen en dat ik daar op allerlei dimensies van ervaren, leren, duiden en delen toenemend compassievol en expressief mee om ga.

Ik krijg het echter nog steeds benauwd in mentale hokjes, een klein bewijs van onvermijdelijke continuïteit te midden van alle veranderkunst. Ik voel mij zeer gedreven om open te staan voor 'anders': alleen al deze karakteriserende motivatie heb ik zelf frequent gekoppeld aan mijn gevoelens van anders-zijn, van geen aansluiting vinden of het ondanks de momentane, angstige behoeften tot zekerheid niet aan complexiteit reducerende stereotyperingen voldoen. Ik heb een (ook voor mijn eigen zenuwstelsel weleens uitdagende) hoge tolerantie voor ambiguïteit en heb gaandeweg geleerd mijn persoonlijke grenzen eerst te (h)erkennen en vervolgens ook aan te geven. Tegelijkertijd ben ik zo dol op harmonie als op verbinding: de voortgaande dialoog tussen accepteren wat er ís en creëren wat er kan werd voorheen gekenmerkt door intensieve innerlijke conflicten.

Hoewel ik graag spreek, zoals ik met plezier (en af en toe op het toetsenbord ge-botvierde twijfels) schrijf, laat ik óók graag anderen aan het woord, al zij het in dit geval indirect. De spiegeling van anderen is een minstens even belangrijke voorwaarde voor het fit houden van mijn emotionele conditie, en wellicht een meer rijkgeschakeerde introductie op mijn zíjn en motivaties.

Volgens een vriendin denk ik "in overvloed", ikzelf heb deze overvloed jarenlang als een te grote gevoeligheid bestempeld. Van mijn moeder leerde ik dat er dwarsverbanden bestaan die niemand voor mogelijk houdt én dat het leven ook gewoon is zoals het is. Zij wees mij op jonge leeftijd op mijn neiging tot terugtrekken waar het om zelfbescherming gaat, en concludeerde dat ik het zelfs lastig vond om de smaak van een ijsje te kiezen. Ze zou gelijk krijgen, ik weet nog steeds niet welke ik moet kiezen, al weet ik nu dat ik soms niet hóef te kiezen. Nog steeds lachen we samen hardop om dezelfde kiesknulligheid. Gaandeweg leren we hoe oog te hebben voor elkaars sensitiviteit en van jongs af aan leer ik van mijn moeder lief te hebben wat imperfect is. Mijn vader vertaalt een onbreekbaar vertrouwen in mijn kunnen naar vele invoelende glimlachen en confronterend want kalm zwijgen. Hij kocht jarenlang boeken die ik heden ten dage pas echt waardeer en die nauwgezet samenvallen met de tendensen in mijn persoonlijke ontwikkeling. Van mijn vader leerde ik dat ik mijn innerlijk kompas nog wel eens overstuur, ik vond met lichte ironie en behoefte aan herkenning dat hij daar zichzelf mee beschreef. De contrasten die ik tussen de persoonlijkheden van mijn ouders heb ervaren, heb ik zeer regelmatig als conflict gevoeld en verinnerlijkt. De afgelopen jaren lees ik hier een stimulans tot vrije zelfexpressie in terug, en de mogelijkheid om verschillen als complementair te zien, op voorwaarde dat er een liefdevolle (niet per se gesproken) dialoog mogelijk is. De dialoog is mogelijk leerde ik, omdat verbintenis sowieso onvermijdelijk is, ook als de verbintenis niet in woorden wordt uitgedrukt: ik heb de verbinding steeds intenser leren voelen. Kenmerkend voor mijn persoonlijke visie en ontwikkelde wijsheden, ben ik opgegroeid in een op den duur ontwricht gezin én ken ik een hele stevige, liefdevolle basis in ons vroegere en actuele familieleven. Mijn zussen vinden mij (naar mijn beste weten) soms een betweter en niet zelden hebben zij ronduit gelijk. Zij weten prestatie-ongebonden en (vanuit mijn bewustzijn bekeken) ruimschoots van tevoren dat ik goed bezig ben en dat resulteert bij hen in vroegtijdige en rotsvaste trots. Mijn partner noemt mij bij navraag een onstuitbare stuiterbal, een onmiskenbare lieverd, en een mop(pie). In contact met mijn lief leerde ik dat grenzen ook wensen (kunnen) signaleren. Daarnaast heeft hij mij de kunst van het knuffelen leren herontdekken!

 Jarenlang labelde ik mijn veelzijdigheid in doen, denken, voelen en laten als vreemd, sociaal onaangepast, soms verward en zeker te weten "nog niet goed". Ik worstelde met eetstoornissen, verslavingen, depressies, veel angst, soms met anderen en met name met mezelf. Ik heb mijn eigen schaduwkanten leren zien en soms leren ontzien. Traumatische ervaringen kregen in de destijds bestaande praktijk eerst een troosteloze lading emotie, waarna ik mijn waarachtigheden kon leren aanvoelen en deze leerde te omarmen. Zo raakte ik gaandeweg minder gehecht aan eenzaamheid en meer gewend aan de onzekerheid die het denken (leven) nu, ervaringsgewijs, zo rijk is.

Hoge pieken en diepe dalen

Hoge pieken en diepe dalen begrijp ik nu als onvermijdelijke fluctuaties inherent aan "leven" . Mijn begrip is milder en meer genuanceerd, mijn acceptatie van "goed zijn zoals ik ben" radicaler. Over de tijd heen levert dit een vriendschap met mijn intensiteit op die de toon zet voor andere relaties. Zoals ik het drie jaar geleden verwoordde en waar ik mij actueel nog veel meer in kan vinden: Door herkenbaar anders te zijn en toch reëel gelijkgezind.

Ook is de complexiteit van mijn denken nu een motivatie tot doen, en niet een culminatie van "ja, maar-en" die in emotioneel, sociaal of praktisch vastlopen uitmondt.

Over de jaren heen leerde ik vele malen oprechter en kernachtiger wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil. Naast de ontgoocheling, confrontaties en waardering die gelijkgezinden bij mij opriepen (en oproepen), en de positieve bijdrage van intensieve therapie, hebben ook een studie literatuur, exploratie van de filosofie, verkenning in de wetenschap en de meer of minder tastbare ervaring van cultuur mij de weg naar begrip van en voor begaafdheid, persoonlijke ontwikkeling en met name emoties en het belang van het gedeelde en bewust ervaren gevoelsleven laten kennen.

De interne conflicten, de innerlijke onderhandeling om duizelingwekkende belangenverstrengeling, de rechtvaardigingen die voor de hand liggen en de overtuigingen die ongrijpbaar leken. Mijn denken, doen en zeker mijn gevoel hebben zich daar de afgelopen jaren ontzettend veel mee bezig gehouden. Het is mede om deze reden dat ik anderen nu positief stimuleer in het omgaan met alledaagse en Grote uitdagingen. Mijn (overigens voortgaande) zoektocht mondt zich nu karakteristiek uit in mijn missie en activiteiten. Moeilijk en makkelijke, mooie en lelijke, soms onbeduidende en sommige daarvan prangende, persoonlijke ervaringen spelen hierbij een rol. Elke dag blijft hierbij vergezeld met of gekenmerkt door een intrigerend vraagteken en oprechte interesse.

Dat brengt mij in het hier en nu. Een moment waarop ik dit schrijf, waarop de zin van mijn ontdekkingstocht niet is verdaan met het verwoorden ervan.

Omdat ik nu word, en mooi ben zoals ik ben.  Een uniek individu in samenspel met mijn omgeving, onderhevig aan invloeden, met een bodem onder mijn voeten. De bodem bestaat in en uit de ervaring dat ik nu naar mijn emotionele ervaringen lúister, en kan accepteren dat om het even welke ontwikkeling er nog gaat plaatsvinden, ik al goed was zoals ik ben.

Bij ALOC poog ik de inzichten, de lessen, de vragen, en de indrukken die ik op doe te vertalen naar een schrijven, handelen, delen en verbeelden dat inspirerend, aanmoedigend en ontwikkelgericht aansluit bij mijn gesprekspartners.

 Mijn missie is het waar maken van ontwikkeling als waarde en doel. Middels ALOC doe ik dit door gemotiveerde personen te motiveren tot positief-kritisch zelfbewustzijn en vervolgens duurzame ontwikkeling in verbinding met hun omgeving, van een geïnteresseerde focus naar 'binnenin" naar doelmatig waarden waarmaken naar buiten toe. Daarnaast doe ik onderzoek naar emoties, omdat ik er (zachtmoedig en vergezeld van een flinke dosis twijfelkunst) van overtuigd ben dat zij doorslaggevend zijn in het kunnen waarmaken van ontwikkeling als waarde. Emoties zijn essentieel binnen relaties, ze zíjn relaties, en wat we organisatie noemen is ten diepste ook emotioneel. Dit alles fascineert mij mateloos. De oh zo (niet) zaligmakende kwaliteiten van emoties en sociale verbinding.

Ik teken, dans, slaap en ontwerp ook graag. Deze website ademt mijn kleurverslaving, mijn fascinatie voor vormen als expressie van inhoud, voor de overgang tussen 'dát is het!' en 'wat is dat??', en de speelruimte tussen het vertrouwde en de mogelijkheden. Overgave aan de lichamelijke vertaalslag van muziek, één prachtige krul op papier die leidt tot een gave vogel, ritme van het tikken op het toetsenbord dat de onverwachte vondst van een sprekend metafoor dirigeert of de moed die ene vraag te stellen waarvan het antwoord sowieso een toename van onzekerheid impliceert. Ik ga prat op alle prikkels, en word er soms, en gelukkig niet meer voor lang, een tikkeltje tierelier van.

Met ALOC heb ik een van de vele uitingsvormen van mijn ervaren veelzijdigheid gevonden die duurzaam is, en waarmee ik mij herkenbaar anders en reëel gelijkgezind verbind.

De filosofie-in-ontwikkeling van ALOC tref je op de pagina's Filosofie, Waarden en visie en Persoonlijke Ontwikkeling aan, maar ook in de verschillende publicaties die vrij downloadbaar zijn.

Zoals je allicht al opmerkt ben ik dol op schrijven, en mijn eerste eigen (amateur) boekje schreef ik op mijn 5e. Dit verhaal ging over Lotje de Spin, die vastzat in haar web en doodsbang was om te verhuizen, zich onbegrepen voelend.

ALOC is een directe representatie van wat er ook binnenin mij leeft. Ik kán mijn werk niet anders doen dan intens, ook als deze intensiteit zich middels kalmte laat kennen, en mijn begrip van en kijk op de wereld (voor zover één) is typisch complex. Misschien uit zich dat wel het meest in de creatieve teksten die ik ook schrijf, en die ik op de website Lotte van Lith deel.

Ontwikkelgericht roddelen en een multi-mediaal bestaan

Wil je weten wat mijn gesprekspartners zoal van mij vinden? Ontwikkelgericht roddelen (ofwel, testimonials) vind je tevens op de website. De afgelopen jaren heb ik veel bijzondere, creatieve, energieke en eigenzinnige personen ontmoet. De filosofie van ALOC is mede gevormd door de vele geïnspireerde en inspirerende gesprekken die ik met hen heb gevoerd. 

Daarnaast ben je van harte welkom om via andere wegen dan de onderliggende contact met mij te maken of mijn digitale wezen te ontmoeten. Zo is er ALOC's bedrijfspagina (voorheen Lotte van Lith) op Facebook, leef ik in die contreien ook als privé-persoon, en kun je ALOC-en-ik-in-ene via Twitter bereiken. Verder heb ik samen met een aantal anderen gedrevenen een website over de theorie van positieve desintegratie leven ingeblazen. Je bent welkom daar een kijkje te nemen, én om mee te schrijven, mocht je hier oor naar hebben. Wil je meer weten over mijn studieachtergrond, vorige werkgevers en loopbaandynamiek, dan is mijn LinkedIn-profiel de uitverkoren verzamelplaats voor een kennismaking met de wegen die zowel naar Rome als naar ALOC hebben geleid.

Rest mij nog een opsomming van bijvoeglijke naamwoorden die trefzeker een talig aura om mijn bestaan, zowel ervaringsgericht als stereotypisch, vormen; eigenwijs, liefdevol, moedig, creatief, saillant, ongrijpbaar, aandachtig, afgeleid, bemoedigend, gewetensvol, overvloedig, sensitief, deskundig, enthousiast, onzeker, impulsief, vertrouwensvol, nieuwsgierig, verantwoordelijk, volledig.

Ik sluit graag af met een stevige handdruk zoals ik deze met name op papier deel, en een oprechte blik die ik graag voor een daadwerkelijke ontmoeting bewaar,

Met liefde!

Lotte